Gehaald...maar wát een tijd!

Zondag 16 mei 2010

Het was zover. De 10 km in Leiden.

Het weer was goed. Graadje of 15, zonnetje erbij, bijna geen wind. prima loopweer.

Het gezelschap ook. Mijn jongste zoon  liep de 2 km. Mijn schoonzus en 2 van de nichtjes liepen de 5 km. Mijn man, zoon, zwager, vriend van nichtje en ik liepen de 10km.

De training was iets minder. Ik had begin mei 9 km gelopen en was terug gekomen met een pijnlijke knie. Zo erg dat ik er uiteindelijk een ice-pack op heb gelegd. Weekje niet getraind en woensdag de laatste training gedaan. Dat was maar een km of 5, maar geen last van mijn knie.

Na 2 km lopen vroeg ik mezelf al af wat ik in godsnaam aan het doen was. Ik kwam niet vooruit. Werd aan alle kante ingehaald (nou ben ik dat wel gewend, maar meestal komt dat aan het eind van de rit weer een beetje goed) Ik heb me werkelijk voortgesleept door de 10 km heen. Gelukkig stonden heel onverwachts mijn (andere) zwager en schoonzus langs de route. Dat gaf de burger weer een beetje moed. Na 7 km begon mijn knie weer pijn te doen. Toch maar even gewandeld. Dat hielp, de pijn trok weer weg. Weer gaan lopen. Bij de 9km kon ik echt niet meer. HARDLOPEN IS NIET LEUK! Maar daar stonden wéér mijn zwager en schoonzus! Lang leve de familie! Nog één km! Even volhouden. Vlak voor de finish stonden mijn jongste zoon en de 5 km-lopers te schreeuwen. Nog even...

Op de aktiefoto die bij de finish is gemaakt zie je me lachen als een boer met kiespijn, nou ja knie-pijn. Medaille opgehaald en daar stond de rest van onze 10 km lopers, al 20 minuten aan het bier... Ach ja, hardlopen is toch wel leuk...

Gehaald dus, maar wel in een tijd van 1 uur en 9 minuten.

Reacties op Gehaald...maar wát een tijd!